• nl
  • en

Over Jens van Daele

Jens van Daele werd in 1972 geboren in België en volgde zijn opleiding tot klassiek danser aan het Stedelijk Instituut voor Ballet te Antwerpen. Zijn carrière als danser begon bij het Ballet Royal Wallonie en vervolgens danste hij bij Introdans, het Canadese O Vertigo Dance, Conny Janssen Danst, Rogie & Company en Club Guy & Roni. In 2004 werd hij onderscheiden met een Zwaan, de meest prestigieuze prijs op dansgebied voor zijn rol in Spring van Rogie & Company.

Vanaf 1999 begint hij met het maken van eigen choreografieën. Via Dansateliers en Lantaren-Venster vindt hij onderdak bij productiehuis Generale Oost. Daar ontwikkelt hij onder meer zijn onderzoek naar de zeven hoofdzonden met Ira (2005), dat hij voortzette met Invidia (bij Dansgroep Krisztina de Châtel in 2006), Gula.(GO, 2007) en Sloth (GO, 2008). Voor het Oerol Festival op Terschelling maakte hij drie dansvoorstellingen op locatie, Sailors’ Wives (2005), Flangs Plak (2006) en Witches on Speed (2007).

Jens van Daele's Burning Bridges logo

In 2008 besluit Van Daele om zijn 18-jarige danscarrière te beëindigen, om zichzelf volledig toe te leggen op het maken van choreografieën. Met Brides for Peace sluit hij in 2011 zijn hoofdzondenreeks af en maakt als antwoord op de zonden Battre le Fer/Battre le Noir in 2012.

Bruggen verbranden
De laatste jaren maakt hij zijn voorstellingen onder de naam Jens van Daele’s Burning Bridges. Burning Bridges staat voor een telkens tijdelijk collectief van artiesten – dansers, muzikanten, schrijvers, acteurs, dramaturgen e.a. – die bruggen slaan maar ze ook weer kunnen verbranden.

Zo maakte Van Daele in 2013 met zijn dansers en de muzikanten van het Zwitser/Franse Ensemble Battida Spring Tide, geïnspireerd door ‘Le Sacre du Printemps’ van Igor Stravinsky. In 2015 is het de Britse kunstschilder Lucian Freud die als inspiratie dient voor het muzikale dansconcert About Lucian. Aanleiding voor een voorstelling vindt Van Daele niet alleen bij grootmeesters uit Rusland of Engeland, maar ook dichter bij huis. In Over Onze Vader – waarmee Van Daele in de zomer van 2015 met zijn collectief terugkeert naar Terschelling – combineert hij voor het eerst zijn zo kenmerkende rauwe en eerlijke dans en live muziek met even onontkoombaar oprecht teksttheater over het levensverhaal van zijn eigen ouders.

Krachtig, ongepolijst en poëtisch
“Ik zie mijn werk als krachtig, ongepolijst en poëtisch. Mijn startpunt is nooit abstract. Voor zomaar een mooi ballet moet je niet bij mij zijn. Ik werk steeds vanuit een emotie, een verhaal of een thema dat me boeit. Vanuit mijn onderbuik ga ik aan de slag met mijn instincten, intuïtie, associaties… om die tenslotte te abstraheren naar een danstaal die technisch veeleisend en krachtig is.

Met elk van mijn choreografieën wil ik het publiek een reis laten maken langs onze basisemoties. Ik wil mensen op alle vlakken raken. Kort gezegd: pijn is pijn en ook díe mag het publiek voelen. Ik wil graag een publiek dat na de voorstelling kan zeggen dat het mooi was, maar dat zeker ook nog naduizelt van de klap. Daarvoor trek ik alle emotionele registers bij het publiek open. Laat die buiken maar stromen. Niet achterover zakken in het pluche om zalig van schoonheid bediend te worden, maar mensen laten ‘denken’ met hun buik.”

Jens van Daele koppelt in zijn werk zuivere dans aan een extreme theatertaal. Hij vertelt geen chronologische verhalen, maakt evenmin dansstukken waarin het puur om mooie bewegingen gaat. Zijn werk is voor een breed publiek toegankelijk. Als kijker hoef je je maar over te geven aan wat er op de dansvloer gebeurt en de voorstellingen komen recht bij je binnen. Explosief, rauw, krachtig, snel en expressief.

Jens van Daele

Jens van Daele